บทที่ 5 .
ร่างใหญ่ก้าวเท้าเนิบนาบสวนทางลูกน้องด้วยแววตาดุจพญาเหยี่ยวแล้วทรุดนั่งยองๆข้างเธอ สายตาคมลดต่ำลงมองหน้าอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงลมหายใจจนเธอหัวใจไหววูบ กลัวเขาจนแทบจะเป็นลม
“กลัวเหรอ?"
“ขะ ......ค่ะ กะ กลัว” เธอพยายามช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมเข้มปนความหวาดหวั่น
"นังตัวซวย"
....
ครั้งล่าสุดที่เธอได้พบกับเขา คืองานแต่งของภูผากับสายป่าน เลอสรรมากับคุณนายโฉมฉาย เธอเดินไปเสิร์ฟน้ำมือไม้สั่นเมื่อเผลอสบตากับเขา แล้วความหายนะบังเกิดเมื่อแก้วน้ำดันหลุดมือ น้ำหกแล้วไหลไปตามขอบโต๊ะหยดลงเปื้อนกางเกงราคาแพงลิ่วของเขา เธอลนลานจนเผลอใช้มือเล็กปัดให้
“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”
“นี่ หยุดนะ อย่ามาเตะตัวฉัน ซุ่มซ่าม”
กรวลัยถอยร่นยืนกุมมือตัวโก่ง
“ไม่เอาน่าตาเลอสรร เค้าไม่ได้ตั้งใจ .. อืม ไม่เป็นไรจ้าหนู เลิกทำหน้าตกใจแบบนั้นได้แล้ว”
...
เธอนึกถึงเรื่องคราวก่อนกับรอยยิ้มอบอุ่นและใจดีนั้นของคุณโฉมฉาย แต่เมื่อเผชิญกับความเป็นจริงขณะประจันหน้ากับเขา ที่ต่างจากผู้เป็นแม่สุดขั้วแล้วนั้นเธอต้องรีบหลับตาลงพลัน
“ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไง!!!?”
เลอสรรตะคอกเสียงดังพร้อมโยนรองเท้าแตะใส่หน้าตักเฉียดใบหน้าหล่อนหวุดหวิด
“อื้อ” เธอเอาแต่เหม่อจนไม่รู้ว่าเขาถามอะไร
“หูแตกหรือไง ห๊า!!”
“โอ๊ยย ปะ ปล่อย” มือหนาหมับเข้าตรงคางเรียว ครั้งนี้เจ็บและไม่มีทีท่าว่าเขาจะปล่อยง่ายๆ
“ฉันถามว่า เธอจะชดใช้ยังไงดี”
“ชดใช้ได้หมด ยกเว้นการแตะเนื้อต้องตัวหนูค่ะ อื้อ ”
เธอโพล่งออกมาจนเขาหัวเราะร้ายกาจ
ยิ่งเธอบอกว่าไม่ต้องการ เขายิ่งอยากจะยัดเยียดสิ่งนั้นให้เสียด้วยสิ
“นั่นล่ะ ที่ฉันต้องการ กรวลัย”
“ไม่ ไม่นะคะ ว้ายย ฮือๆ ช่วยด้วยๆ"
เธอดิ้นพล่านเมื่อเขาถกเสื้อยืดขึ้นจนมองเห็นเนินอกอวบหยุ่น
เมื่อยิ่งดิ้น ภาพเต้าอวบคู่สวยกระเพื่อมไหวยิ่งสะกดสายตาเขา
กรวลัยอาศัยจังหวะที่สายตาคมเผลอจดจ้องทรวงอก มือเล็กเริ่มหลุดจากเชือกมัด
"จุๆๆๆ จะลงโทษให้สาสมเลยกรวลัย"
เปี๊ยะ
รองเท้าแตะฟาดเข้าที่แก้มสากเกิดเสียงดังจนเขาหน้าหัน อารมณ์กรุ่นโกรธพุ่งขึ้นทวีคูณ เขานั่งมองร่างเล็กกำลังวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วยยย!!
ใครก็ได้ช่วยหนูที!!
หนูกำลังจะโดนข่มขืน
...ฮึก ช่วยด้วยๆ.."
..
"ได้ ชอบแบบนี้ใช่มั้ย กรวลัย!!"
เลอสรรยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าห้องน้ำที่กรวลัยขังตัวเองอยู่ในนั้น หล่อนเดินวนไปมาเป็นหนูติดจั่นตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออย่างไม่ยอมแพ้
.....
“ตาเลอสรรลูก!! แม่มีเรื่องคอขาดบาดตายจะบอก แต่...เอ่อ คะ แค่นี้นะลูก”
..
...นี่คือประโยคสุดท้าย แทนคำบอกลาว่าต้องจากกันตลอดไป..
แม่ของเขาโทรมาหาด้วยน้ำเสียงเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง แล้วรีบวางสายไป ไม่ทันที่เขาจะรู้อะไรสักอย่าง ท่านต้องมาด่วนจากไป เพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว ทำลายอนาคตของมิลาวรรณ และพรากชีวิตแม่เขาไป..
"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย ฮึก หนูอยู่ในนี้ ช่วยหนูที!!!
ช่วยด้วยค่ะ!!”
“..หึ...”
ดวงตาสีน้ำทะเลหรี่มองประตูห้องน้ำแล้วแสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างน่ากลัว
โครมมม,,,,!!!
แรงถีบจากฝ่าเท้าเพียงครั้งเดียวจากหนุ่มลูกครึ่งร่างใหญ่สามารถพังทลายประตูห้องน้ำได้ง่ายดาย
“กรี๊ดดด”
“นอนบนเตียงดีๆไม่ชอบ ชอบเอาตรงนี้สินะ”
“ไม่ค่ะ ไม่ๆ”
น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงพราวครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ทันที่เธอจะได้พนมมือร้องขอ กลับถูกผลักชิดผนังห้องน้ำ ร่างใหญ่ทาบทับตามมาติดๆ มือหนาบีบขยำหน้าอกอวบใหญ่จนแทบแหลกคามือ
“อื้อ อย่า ฮือๆ ยะ อย่า หนูเจ็บ อ๊าส์เจ็บ คะ คุณเลอสรร”
ร่างบางทรุดลงนั่งหากแต่ยังคงมีมือใหญ่ไม่ยอมปล่อยตามกอบกุมสองเต้าไม่วางมือ และยิ่งตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่เมื่อมือของซาตานร้ายกำลังสอดเข้ามาใต้อาภรณ์สัมผัสกับเนินเนื้อแนบแน่นกว่าเก่า
“อื้อ ยะ อย่าๆ หนูกลัวแล้ว” กำไลส่ายหน้าไปมาอย่างตื่นกลัว พยายามดิ้นหนีก็ไม่มีทางสู้แรงคนตัวใหญ่อย่างเขาไปได้ หนำซ้ำยังใช้ความไวถอดเสื้อผ้าเธอออกจนร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อน
“อย่าๆ อย่าทำหนูเลย กรี๊ดดดๆ ใครก็ได้ช่วยด้วยย”
“เก็บเสียงไว้ครางดีกว่า นังฆาตรกร” เลอสรรใช้สองมือบี้ยอดถันเธออย่างแรง
เธอกรีดร้องเสียงหลงไม่ทันจบประโยคเขาใช้ฝ่ามือปิดปากเล็กเพื่อตัดเสียงอันน่ารำคาญของหล่อน ใช้มืออีกข้างรูดซิปงัดท่อนใหญ่ที่กำลังแข็งได้ที่ออกมา
“อื้อๆ” ดวงตากรวลัยเบิกโพลงเมื่อยลท่อนเขื่องกลางกายชายหนุ่ม มันทั้งใหญ่และยาว พวงสวรรค์โผล่พ้นกางเกงออกมา ส่วนปลายบานหยักน่ากลัวไม่สมดุลกับร่างกายเธอสักนิด
เมื่อมองสลับกับข้อมือเธอ?
..ใช่ มันเทียบเท่าข้อมือจริงๆ
หากเข้ามา รับรองความบริสุทธิ์ที่ทะนุถนอมมาโดยตลอดคงต้องฉีกขาดไม่หลือชิ้นดี
“ฮือๆ ฮึก อื้อ อื้อ”
“เอามือออก”
เลอสรรปัดมือเล็กที่ปกปิดเนินโยนีเอาไว้
“ไม่ต้องห่วงหรอกกรวลัย ฉันไม่มีทางจะใช้ริมฝีปากกับร่างกายเธอแน่นอน”
ปลายท่อนเอ็นจ่อปากทางสวาทถูไถเม็ดดิ่งสีแดงจนสะดุ้ง
แต่แล้วเธอต้องเจ็บปวดเป็นที่สุดเมื่อเขาดันเข้ามาอย่างแรง
